Het geven van signalen door jonge oehoes met behulp van witte veren rondom de snavel.

In 2007 is hier onderzoek naar gedaan in Spanje.
Dit onderzoek was gericht m.b.t. het onderscheiden in voorkeur van voeren van de jongen die het nest hadden verlaten, door adulte Oehoeparen. En dan met name m.b.t. de helderheid van de witte veren rondom de bek van de jongen.

Het onderzoek ging uit van 19 jongen uit 7 verschillende nesten.
Van een aantal werden de witte veren, rondom de bek, in helderheid weggepoetst. Dit gebeurde zo rond de 30e dag in leeftijd, voordat het takkelingen werden en het nest verlieten. Dit wegpoetsen werd steeds herhaald.
Ongeveer een week voordat de jongen het nest verlaten, verschijnen deze witte veren rondom de snavel. Deze veren verdwijnen weer zodra het jong in uiterlijk op een volwassene lijkt en aan de dispersie begint.
Alle jongen werden gezenderd zodat ze gelocaliseerd konden worden en gemeten qua gewicht en het afnemen van bloedmonsters.

De niet-behandelde oehoejongen bleken in een betere conditie.Dit suggereert dat het oehoe ouderpaar onderscheid maakt in het aanbrengen en voeren van prooi tussen de jongen. Jongen met zichtbare witte veren rondom de bek zouden meer aantrekkingskracht uitoefenen op het ouderpaar. Zij kregen het eerste voedsel aangeboden. Mogelijk dat de betere conditie ook samenhangt met de eerste prooikeus (meer spierweefsel, proteinen).
De witte veren rondom de bek van de jongen zouden, kortgezegd, een betere vindbaarheid geven en een vorm van communicatie zijn.

Bovenstaande is een onderzoek en artikel van de Spaanse oehoekenner V. Penteriani.
Voor het volledige artikel inclusief afbeeldingen, klik op  deze link.

– Henriette –

De prooien van de Deense webcamoehoes

deensoz2014
Vorig jaar hebben wij niet alleen de Duitse webcamoehoes gevolgd, maar de Deense eveneens. Verfrissend en verrassend met weer heel andere prooien en gedragingen dan we gewend zijn.

Ondanks dat de beelden regelmatig wat stoffig waren en door blikseminslag de camera een tijdje offline was, is er toch een respectabele prooienlijst uit gekomen.
Twee jongen zijn er uiteindelijk grootgebracht, daar waar er 3 eieren in beginsel gezien zijn door sommigen. Op 24 april werd echter een prooi gezien, dat door enkele mensen als een dood Oehoe kuiken werd waargenomen.

Met stip bovenaan de Rat. En als goede tweede de Meerkoet. We zagen dat de Deense Oehoevrouw niet zo gecharmeerd was van de Meerkoeten. Zij verwijderde ze met regelmaat uit het depot en vloog ermee weg. Wat oehoemannen dan wel weer gemeen hebben met elkaar……De Deense oehoeman kwam er net zo hard mee terug.

De lijst:

Rat – 43
Meerkoet – 11
Muis – 8
Prooi onbekend – 6
Egel – 4
Houtduif – 3
Vogel onbekend – 2
Eend – 2
Eendenpul – 2
Knaagdier onbekend – 1
Waterhoen – 1
Woelrat – 1
En als laatste de puzelprooi. De prooi leek niet intact en er werden gespleten hoeven gezien. Muskusrat werd geopperd, maar ook het achterlijf van een reekalf.

– Henriette –

Naar de Oehoe

Sierra EscalonaDe Sierra Escalona ….is.een van de meest beschermde gebieden in deze Spaanse regio en de thuisbasis van de Oehoe.
Het gebied kent een grote Oehoe dichtheid.
Zelf heb ik een paar jaar geleden hier al rond mogen stappen met een Spaanse oehoekenner, verbonden aan de universiteit van Elche.
Volgende week zal Adriana onder begeleiding van een gids het gebied bezoeken.
En uiteraard krijgen we daarna het verslag van deze fantastische tocht te lezen.

Adriana…. veel plezier en muchos Buhos reales.

– Henriette –

Oehoe spotten in Zweden

De eerste bijdrage in de rubriek “juvenieltje” is van Nel. Voorheen bekend als Toeps.

vuurtoren

Op reis met de vogelwerkgroep. Gedeelte van het verslag van Eveline R.
Een voorstel van twee leden om ’s avonds ten Oosten van Lund in de steengroeve van Hardeberga de Oehoe te spotten. Wij erheen. In afwachting van de Oehoe picknicken we aan de rand van de groeve met warme soep en brood. Heerlijk! We kletsen zachtjes en lopen wat heen en weer. Een fluitje en iemand wijst ons op een vos. In het halfdonker deed hij aan een herdershond denken, zo hoog op de poten! Prachtig, de golvende pluimstaart. Bedaard loopt hij tegen de schuine wand van de groeve op, slaat links af en verdwijnt uit onze verrekijker.
Het is tegen half acht, we horen de Oehoe! Een opvallend zachte roep en toch ver dragend. Om 19.35 uur zien we hem zitten op een hoge richel van de groevewand tegenover ons. Het is of ik mijn ogen niet geloof, zie ik de pluimoren? Nee, het is al te donker. Wat we allemaal hoopten, gebeurt: hij vliegt op. Eerst zit hij op een grote buis aan de rand van de groeve tegen een donker naaldbos. Weer even later zit hij gelukkig bovenop een houten elektriciteitspaal. We kunnen hem nu in de scoop duidelijk onderscheiden als een bijna-silhouet tegen het verdwijnende daglicht. In dit tegenlicht meende ik soms de ronde krachtige hauwsnavel te zien toen hij met de kop draaide. Hoe dan ook, enerverend om dit mee te maken. Dat neemt niet weg dat we bij het eerste paadje dat naar een ander uitkijkpunt leidde, een merel zagen. Die had ik al gemist deze dag, misschien zijn ze hier schuwer en mogelijk ook minder talrijk dan in Nederland.

De Oehoe gezien, een bijzondere afsluiting van een mooie en intens beleefde dag!

1 fyledalenFoto’s © Nel V.

– Eveline R.  en Nel (Toeps) –